خانه    معدن    صنایع معدنی    یادداشت و مقالات    گزارش تصویری    بورس    اقتصادی    ورزشی    عمومی    سلامت    تماس    درباره ما  
سه شنبه، 21 آبان 1398 - 13:54   
  تازه ترین اخبار:  
   پربازدیدهای امروز  
  سرمایه‌گذاری یک‌هزار میلیارد تومانی در سنگان
  نقطه ذوب برای فولاد
  2.5 میلیارد یورو طرح مسی در حال اجرا داریم
  قیمت آهن ,میلگرد 1398/08/21
  ماهیانه ۳۰۰ میلیارد تومان نقدینگی برای پیشبرد فولاد غرب آسیا نیاز است
  رشد 11.7 درصدی ارزش و 27.3 درصدی حجم صادرات مواد و محصولات معدنی
  روحانی: معادن بیشتری خصوصی می شود
 
   اخبار ورزشی  
  مربی رزمی کار فولاد خوزستان مقام اول را بدست آورد
  کسب مقام سوم بانوی قایقران فولادی
  نخستین پیروزی فولاد هرمزگان در لیگ دسته سه فوتبال
  ما به آینده فوتبال می‌اندیشیم
  فولاد هرمزگان میزبان خلیج فارس میناب
  خط و نشان فولاد هرمزگان برای رقبا در دومین روز مسابقات فوتسال کارکنان ایمیدرو
  برگزاری مسابقات ورزشی کارکنان ایمیدرو در بندرعباس
  گفتگوی خبرنگار روابط عمومی با ناظر واحد تربیت بدنی و تفریحات سالم در شرکت فولاد خوزستان
  مراسم معارفه دکتر حبیب الله رضایی به عنوان مدیر عامل جدید باشگاه فولاد خوزستان برگزار شد
  کسب 4 عنوان نایب قهرمانی توسط تیمهای فولاد خوزستان؛ سکوهای افتخار زیر پای فولادمردان
- اندازه متن: + -  کد خبر: 137994صفحه نخست » اخبار اقتصادیچهارشنبه، 19 دی 1397 - 11:01
نگران روزی هستیم که بانک ملی شرکت را با هزاران کارگرش به بخش خصوصی بفروشد
  

خصوصی سازی . را کلید واژه می خوانند؛ کلید واژه ای برای توصیفِ انحصاری کردن ابزار تولید. ابزار تولید از زمان ملی شدن صنایع در ایران در دست دولت بود. از این رو چرخشان می گشت. نیروهای کار به خاطر گسترده شدن صنایع ملی در کل کشور تعدادشان بالا رفت. فقر آرام آرام از چهره شهرها زدوده می شد. جوامع صنعتی پدیدار شدند. در همه شهرها شرکت هایی به وجود آمدند که دل در گرو توسعه ملی داشتند.

اما خصوصی سازی در مقام مارس (خدای جنگ در اساطیر رم باستان) به ویژه از دهه ۷۰ با اقتصادِ ملی درافتاد. خصوصی سازی چهره اقتصاد ملی را هدف گرفت و بدترکیب کرد. خصوصی سازیِ ولنگار که مبنایش توزیعِ شرکت های دولتی میان خودی هاست، قلبِ اقتصاد را هدف گرفته است؛ اقتصادی که مردم از آن نان می خورند و سفره های خود را رنگین می کنند.

حالا اما آن کارگرانِ قدیمی به خاطر انحصاری شدن ابزار تولید، در دست عده ای بیگانه با تولید، بیکار شده اند و از دولت طلبِ کمک دارند. البته خیلی ها هم که صاحب صنایع خصوصی شدند، بد نیت نبودند و تلاش می کردند با هر ضرب و زوری که شده دستمزد کارگران را از جایی تامین و پرداخت کنند.

یادگارِ ملی شدنِ صنایع ایران در دست انداز

گروه ملی فولاد ایران یکی از همین شرکت هاست؛ شرکتی یادگارِ ملی شدنِ صنایع در ایران. با این حال این شرکت از زمانی که خصوصی شد در دست انداز افتاد. گروه امیرمنصور آریا در دهه ۸۰ صاحب این شرکت شد. ابتدا اوضاع خوب بود و چرخ تولید می گشت. اما اختلاس ۳ هزار میلیارد تومانی که به مه آفرید امیرخسروی از صاحبان گروه امیرمنصور آریا و یارانش منتسب است، ورق را برگرداند.

اعدام مه آفرید، کارآفرینی که کارنامه اش به واسطه سرمایه گذاریِ گسترده در کل کشور ابتدا موفق ارزیابی می شد؛ دل افکار عمومی را از بابت پرونده اختلاس منسوب به او خنک کرد، اما کارگرانش را نگران کرد.

امیرخسروی که اعدام شد، طلبکاران پشت در کارخانه صف کشیده بودند. آنها به جهت بازگشتِ سرمایه شان، نگران آینده بودند. خانواده امیرخسروی باید دستمزدهای عقب افتاده کارگران را پرداخت می کردند و طلبکاران را راضی نگه می داشتند.

کارگری که غم به چهره کشیده است، به میراث بر زمین مانده یک کشور نگاهی می افکند و به خبرنگار ایلنا می گوید: در اهواز همه صنایع فولادی درگیر مشکلاتی هستند و تعدیل نیرو دارند؛ پس به هر ترتیبی شده باید اینجا می ماندیم و برای آینده می جنگیدیم. جدا از اینکه حالا چه اتفاقاتی در کارخانه در حال رخ دادن است باید کارمان را حفظ می کردیم تا آخر ماه دست مان خالی نباشد.

بدهی سنگین مه آفرید به بانک ملی، بانک ملی را صاحب جدید شرکت کرد. مه آفرید در مجموع ۱۵۷۰ میلیارد تومان به ۵ بانک بدهکار بود و حالا هرچه داشت مال آنها بود. در واقع گروه ملی در قالب تهاتر به دست بانک ملی رسید. اما بانک چه از تولید می داند؟

ایده آل ما اداره شرکت به دست بانک ملی است

این پرسش را با یک نفر از کارگران در میان می گذارم: بانک ملی هم مشکلات خود را دارد. مدیران بانک ملی باید پاسخگوی دولت و مشتریان باشند. از این جهت اولویت شان چیز دیگری است. تازه برای بانک ها تکلیف شده که از بنگاهداری دست بردارند و به کار اصلی خود بپردازند. ما همه می دانیم که بانک ملی نمی تواند اینجا را تا ابد اداره کند اما به هر حال ایده آل ما در این مقطع اداره شرکت به دست بانک ملی است؛ چراکه می تواند آن را تامین مالی کند و جلوی توقف تولید را بگیرد. در ضمن بانک ملی تعهداتی به کارگران دارد که شایسته است، به تعهداتش عمل کند.

کارگران اما نگران امنیت شغلی و معیشت خود هستند؛ از این رو از حق خود برای اعتصاب دفاع می کنند. یک نفر از کارگران که تلفنی با ایلنا صحبت می کرد، در این باره گفت: وقتی در خیابان ها ریختیم و شعار دادیم، می دانستیم که تبعات دارد، اما هم ماه ها حقوق نگرفته بودیم و هم اینکه جریان تولید متوقف شده بود. بانک ملی باید کارخانه را زنده نگه می داشت؛ چراکه به مسئولان استان تعهد داده است. ما به شدت نگران آن روزی هستیم که بانک ملی شرکت را با هزاران کارگرش به بخش خصوصی بفروشد.

دست به دست شدن گروه ملی فولاد تجربه ای دردناک برای کارگران بوده است، اما بانک ملی در بیانیه ای تلاش کرد تا نگرانی کارگران را برطرف کند: «بانک ملی در همین راستا همچنان در کنارِ مدیران متعهد این کارخانه و همدوش کارگران زحمتکش آن بوده و با کمک های خود یاری گر این کارخانه برای راه اندازی خطوط دیگر تولید و صادرات محصولات و تامین حقوق حقه کارگران خواهد بود».

راه اندازی خطوط، البته تدریجی اتفاق می افتد. برخی از کارگران مشغول به کار هستند و برخی دیگر در مرخصی اجباری، منتظر هستند تا فرخوان بازگشت به کار منتشر شود. تعدادی از آنها همچنان در بازداشت هستند. در هنگام حضور ما در استانداری خوزستان، تعدادی از خانواده ها بازهم مقابل استانداری تجمع کرده بودند.

کارگران از حق اعتصابی حمایت می کنند که مدیران شرکت ضمن به رسمیت شناختن این حق تاکید کرده اند که گفتگو می توانست ابزار بهتری باشد؛ چراکه تعطیلی کارخانه ای شرکت به اقتصاد آن ضربه می زند.

اصلی ترین نگرانی ما تامین نشدن مواد اولیه است

چهار هزار کارگر گروه ملی فولاد علاوه بر آزادی همکارانشان، خواهان استمرار تامین مواد اولیه توسط بانک ملی هستند. یک نفر از آنها که در محوطه کارخانه قدم می زند و برای صحبت کردن با ایلنا انتظار می کشد، در این مورد می گوید: اصلی ترین نگرانی ما تامین نشدن مواد اولیه با گرانی ارز و سایر مسائل است. صنعت فولاد در ایران بسیار رقابتی است. تعدادی از شرکت های فولادی بیشتر مورد حمایت دولت هستند و دسترسی شان به مواد اولیه راحت تر است. در حال حاضر به ۷۰۰ تا هزار میلیارد تومان اعتبار برای تامین مواد اولیه و بازگشایی تمام خطوط تولید نیازمندیم. بانک ملی به تامین این رقم تعهد داده است. امیدواریم که اوضاع درست شود؛ چراکه با فروش انبار نمی توان کارخانه را سرپا نگه داشت. تمام خطوط تولید که فعال شوند آرام آرام مشتریان قدیمی برمی گردند.

تمامی کارگران گروه ملی فولاد روزهایِ روشن گذشته را مطالبه می کنند؛ چراکه آینده هیچگاه بهتراز گذشته نخواهد بود! معروف است که مردم ایران تا آخرین لحظه هایِ زندگی با نوستالوژی های خود زندگی می کنند؛ چراکه طعم نوستالوژی در شرایطی که از آینده هیچ نمی دانیم، شیرین و دلچسب است.

زمانی در محوطه وسیع و بی پایان شرکت صدها کامیون صف می کشیدند، تا متنوع ترین تولیدات فولادی خاورمیانه را به دست مشتریان برسانند، حالا دیدن این تعداد کامیون در محوطه شرکت نوستالوژی شده است. با این حال اگر تعهدات بر سر جایشان بمانند، می توان به فردایِ بهتر در گروه ملی فولاد ایران امیدوار بود.

   
  

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
 
 
 
::  صفحه اصلی ::  تماس با ما ::  پیوندها ::  نسخه موبایل ::  RSS ::  نسخه تلکس
© دنیای معدن 1388
info@donyayemadan.ir
پشتیبانی توسط: خبرافزار